vvdes_banner_05.jpg

Luctor et Emergo VR1 – DES VR1 5-3

Met een vrouw die geboren is in Serooskerke en dan voetballen tegen een team dat de wapenspreuk van de provincie Zeeland als naam heeft en voor een Molenaar er dan ook nog achter komen dat ook een molen die naam draagt, leek het persoonlijk een speciale gelegenheid om af te mogen reizen naar Almelo. Hoe anders zou het uitpakken, maar daarover later meer.

Deze wedstrijd was een inhaalwedstrijd die mede door bemiddeling van de alom bekende Marc Slettenhaar, op dat moment parttime trainer van Luctor VR1 (en thans als teammanager nog steeds vermeld staand op het wedstrijdformulier) was verplaatst.

DES was namelijk in eerste instantie ingedeeld in een poule van 7 teams, waarbij 3x tegen elkaar zou worden gespeeld. In dat schema viel een gat in april en mei met bijna geen wedstrijden, juist in de mooiste voetbalmaanden. Geprobeerd werd ds in een andere klasse te worden ingedeeld. Het lukte DES, dankzij ijverig werk van wedstrijdsecretaris Gerbert Valk, in de week voor aanvang van die competitie nog om DES VR1 over te zetten naar de huidige klasse.

Op de eerste de beste zaterdag stond echter in de eerdere competitie een thuiswedstrijd tegen FC Zutphen om 12:00 uur gepland en dat werd in de nieuwe competitie een uitwedstrijd om 14:30 uur tegen Luctor. Probleem was dat DES-vrouwen die werkzaam zijn in de zorg hun dienst al hadden ingesteld op 12:00 uur, waardoor er om 14:30 uur te weinig speelsters beschikbaar waren. Gelukkig kwam het Luctor ook niet goed uit en kon de wedstrijd in goed overleg worden verplaatst.

Eerst maar eens verdiepend in de historie van Luctor viel te lezen dat de club is begonnen te voetballen op een veld achter een café dat gerund werd door jawel, de familie Heerdink. Als je dan weet dat er een zekere Jan Heerdink stukjes schrijft over DES JO19 en daar het café van P. Molenaar (geen familie helaas), waar DES is opgericht, koppelt aan de hedendaagse P. Molenaar, leider van VR1, dan verdiende deze ontdekking nader onderzoek.

Er werd een link gevonden! In een recent verslag van DES JO19 had de genoemde Heerdink namelijk een moeder van één van de spelers iets in de trant van ‘goed uitziend’ genoemd en wat denk je dat de naam van dit café destijds was? Café ‘De mooie vrouw’. Toeval? Nadeel van de familie Heerdink was dat ze de spelers zich lieten omkleden in de varkenshokken en die moest men dan ook nog zelf schoonmaken. Daar houdt de vergelijking op, want de huidige familie heeft hygiëne hoog in het vaandel staan (is het vermoeden). De locatie van de velden van Luctor was door de jaren heen verplaatst en zo mochten de vrouwen van DES aantreden op sportpark De Horst, direct gesitueerd aan de Van Rechteren Limpurgsingel. De wedstrijd vond ook nog eens plaats op het hoofdveld, wat een aantal dames wel deed verzuchten: “alweer kunstgras, we hebben dit seizoen nog niet op ‘gewoon’ gras gespeeld”. Het veld lag er echter prima bij, dus dat was gauw vergeten en trainer Bert Huesken kon aantreden met de volgende speelsters: Desiree op doel (terug van een blessure, maar nog steeds niet geheel fit, nu door tandartsperikelen), Daphne, Kirsten, Marijke, Ester, Sacha, Milou, Eline, Laura, Liv en Marieke. Liv en Eline waren ditmaal overgekomen van MO20 om het gemis van Aline, Anouk, Elianne en Nienke op te vangen (laatstgenoemde moest zich op het laatste moment helaas afmelden door familieomstandigheden). De meiden konden direct ‘aan de bak’ in de basis.
Omdat de rest van de meiden van MO20 aan het genieten was van een vrije zaterdag was de spoeling dun met alleen Loes en Romee op de bank.

De verrassing van de trainer bestond vandaag uit het in de voorhoede positioneren van een linkspoot op rechts en een rechtspoot op links, achtereenvolgens Laura en Marieke. Ervaring uit een eerder seizoen met een niet nader te noemen groen-wit ander team uit Nijverdal had trainer Bert geleerd dat de keeper van Luctor niet al te sterk was bij afstandsschoten. Bedoeling was dan ook voor de buitenspelers om op z’n Robbens naar binnen te kappen en de trekker over te halen.

Bij de bespreking had Bert nog even duidelijk aangegeven dat de verdedigers en middenvelders de buitenspelers niet langs de lijn moesten aanspelen maar door het midden ’op hun goede been’. Dit werd voor aanvang langs het veld nog even doorgenomen door Laura en Sacha, hetgeen Laura met veel vertrouwen de opmerking ontlokte: “daar komen we wel uit”.

Dan nog het verhaal van de keepster van Luctor. Welnu, dat kon direct in de prullenbak, want deze keepster leverde een puike partij af en had menig schot klemvast. Dat was maar goed ook voor Luctor, want DES ging voortvarend van start met al in de 3e minuut een inzet van Eline die door de keepster met moeite met de voet tot corner werd verwerkt. Uit die corner schoot Liv op de lat.
Wat volgde was een stormloop van DES op het doel van Luctor, met een spervuur aan schoten van Laura, Liv, Milou, Sacha en Marieke.

Bij een voorzet in de 13e minuut van Laura werd Sacha in de rug geduwd, maar waar heel DES dacht aan een strafschop dacht de scheidsrechter van dienst daar helaas anders over. In de 15e en 16e minuut werd Liv 2x vrij voor de keeper gezet, eerst vanuit een vrije trap van Kirsten, daarna vanuit een pass van Laura. Helaas leverden beide doelpogingen niets op.

Ook een man (vrouw) meer situatie, na een gele kaart en een tijdstraf voor een speelster van Luctor die meende Ester bij de keel te moeten grijpen, leverde geen doelpunt op. En toen, out of the blue, was er ineens een geweldige afstandspegel van wel 25 meter van de nummer 12 van Luctor die diagonaal in één streep bovenin de hoek van het DES-doel verdween. Een beauty van een doelpunt! Het onderstreepte echter tegelijkertijd het ‘angstige vermoeden’ dat bij DES leefde toen men er voor de wedstrijd door ingewijden op werd geattendeerd dat er 2 meiden mee gingen voetballen, jonger dan 15 jaar, met rugnummers 10 en 12, die normaal gesproken in selectieteams met jongens speelden. De trainer van Luctor JO13-1, de eerder genoemde Marc Slettenhaar, gaf daarover voor de wedstrijd al aan met zijn JO13-1 team divisie te willen gaan spelen, doch dat daar een streep doorheen ging omdat men een dispensatiespeler had.

Het deed DES besluiten al voor de wedstrijd kenbaar te maken bij de scheidsrechter bedenkingen te hebben over het meespelen van deze 2 speelsters, mede ook omdat ze niet op het wedstrijdformulier stonden. De scheidsrechter nam er acte van dat DES de wedstrijd onder protest begon. Afijn, alvorens e.e.a. verder uit te leggen eerst maar terug naar de wedstrijd. DES pikte de aanvallende intenties weer op en zo zette Sacha in de 23e minuut Liv vrij voor de keeper. Maar die wist de kans niet te verzilveren. Diezelfde Liv ging na een vanaf de achterlijn teruggelegde bal van Laura de zestien in, passeerde een verdedigster en werd vervolgens min of meer in de heupzwaai genomen. Wederom dacht DES aan een strafschop, maar ook wederom dacht de leidsman van niet. Daarvoor had Laura met een uiterste poging geprobeerd met een sliding een voorzet van Marieke in het doel te glijden, maar de poging ging naast.

Vervolgens was het de beurt aan Sacha die een voorzet van Liv net voorlangs schoot.
Uiteindelijk kwam de verdiende gelijkmaker er in de 31e minuut toen een hoge inzet van Marieke door de keeper niet goed verwerkt kon worden waardoor Liv de bal simpel binnen kon tikken: 1-1.
Na de 1-1 ontspon zich een op en neer gaande wedstrijd met kansen voor Luctor na een 1-2 tussen de nummer 10 en 12, waarbij een uiteindelijke voorzet door iedereen werd gemist. Daarna was er een voorzet die door Desiree niet goed kon worden verwerkt waarbij de rebound op de paal belandde.
In de 34e minuut was het Laura die met een strakke pass op maat Liv vrij voor de keeper zette, ditmaal werd de pass door Liv bekeken afgewerkt: 1-2. Na wat schermutselingen voor beide doelen was het wederom de nummer 12 die een vrije trap van zo’n 30 meter in één streep onhoudbaar de kruising injoeg: 2-2. Het toonde wederom haar grote klasse, want ook dit was een beauty, maar het deed tegelijkertijd opnieuw de wenkbrauwen bij DES fronsen. In de 42e minuut was het wederom Liv die door een breedtepass van Laura vrij voor de keeper werd gezet, maar dit keer ging de inzet over.
DES kreeg daarna het deksel op de neus doordat in de 44e minuut ditmaal de nummer 10 het op de heupen kreeg en door de DES-verdediging slalomde. Haar voorzet resulteerde in de 3-2, ditmaal op een voor DES psychologisch ongunstig moment net voor rust. Enigszins terneergeslagen werd dan ook de kleedkamer opgezocht. Een peptalk van trainer Bert en van de dames onderling mocht niet baten, de dreun was hard aangekomen want direct na rust was er niets over van het combinatiespel, de inzet bij duels en het afmaken van kansen. DES was geen schim van het team dat een week ervoor zo’n geweldige dominante partij op de mat legde tegen Oranje Nassau.

DES was de kluts kwijt en Luctor rook bloed. M.n. de eerder genoemde speelsters 10 en 12 voelden zich als een vis in het water. Het moet gezegd dat een inzet van de nummer 12, na een solo op snelheid door de DES-defensie, op weergaloze wijze door Desiree nog tot corner werd verwerkt. Ze moest er helemaal gestrekt voor duiken om de bal nog net met de vingertoppen te kunnen raken.
Toch waren er nog 2 grote kansen op de 3-3 rond de 51e minuut door eerst Liv die een vrije schietkans niet wist te benutten en een inzet van Laura in de rebound die naast ging.
Daarmee wist DES zich beetje bij beetje te herpakken en dat leidde tot een aantal kansrijke aanvallen. In de 63e minuut viel de gelijkmaker toen Milou Laura de diepte instuurde en die wist ditmaal wel raad met het buitenkansje alleen voor de keeper door met een schuiver laag in de hoek de 3-3 aan te tekenen.

In de 66e minuut kreeg Laura nog een opgelegde kans, maar het iets te gehaaste schot ging naast. Na een geplaatst afstandsschot van Ester dat naast ging en een vrije trap van Loes in de handen van de keeper was het nagenoeg gedaan met de wapenfeiten van DES. De voetbalkwaliteiten en conditie van de nummer 10 en 12 gaven vanaf dat moment helemaal de doorslag en de één na de andere kans werd gecreëerd. De DES-vrouwen konden (logischerwijze) de Luctor-meiden niet meer bijbenen. Er was nog een prima redding van Desiree op een schot van de nummer 12, maar toen Ester aan de noodrem moest trekken, resulterend in een terecht door de scheidsrechter gegeven strafschop, moest ook Desiree zich gewonnen geven. Zedook nog wel in de goede hoek en toucheerde de bal nog met haar handen. Het mocht niet baten, Luctor kwam op voorsprong 4-3. Tenslotte was het, hoe kan het ook anders, in de 86e minuut de nummer 12 die weer op snelheid de verdedigsters van DES over de vleugel uitspeelde en tekende voor de 5-3. Verder dan een schot van Daphne in blessuretijd kwam DES niet meer.

Oké, DES was geen schim van de wedstrijd tegen ON en oké, er werden veel kansen niet benut, maar wat overheerste was het ‘unheimliches gefühl’ dat men was benadeeld door de deelname van de nummers 10 en 12 aan de wedstrijd. Geweldige getalenteerde speelsters die samen zorgden voor 4 van de 5 goals en bij de 5e goal voor de assist. Luctor mag blij zijn met zulke getalenteerde meiden binnen de clubgelederen!

DES VR1 heeft, zoals het een 1e team betaamd, de ambitie uitgesproken om mee te strijden voor het kampioenschap en dat werd gestaafd door een eerste aftekening na 3 wedstrijden waarbij De Zweef, DES en Vogido nog ongeslagen waren met in hun kielzog AZSV. Tegen al deze concurrenten moet DES nog aantreden. Luctor verbleef, met 0 punten uit 2 wedstrijden, in de onderste regionen en dit zou normaal gesproken voor DES geen probleem mogen zijn (uitgesproken zonder de intentie om verwaand over te komen).

De reglementen van de KNVB zijn duidelijk. Al in 2016 heeft men de dispensatieregeling voor spelers en speelsters jonger dan 15 jaar ingetrokken om uit te komen bij seniorenteams. Letterlijk staat geschreven: ‘De KNVB heeft gemerkt dat vooral in het meidenvoetbal een sterke toename is van dispensatie voor speelsters jonger dan 15 jaar die in seniorenteams voetballen. Verenigingen willen vaak jonge speelsters aan hun vrouwenteam toevoegen om tekorten op te vullen of sterker te zijn’.
Dit is tevens de reden dat deze speelsters ook hier niet op het wedstrijdformulier konden worden gezet, want dat is automatisch geblokkeerd door de KNVB. Ook internationaal is de leeftijd om bij een vrouwenteam te mogen spelen 15 jaar.

Is de reactie overdreven? Zielig? Of zoals via een (later verwijderd) persoonlijk Messenger bericht ‘kinderachtig’ genoemd? Oordeelt u maar. Wij vinden dat de KNVB deze regel o.b.v. hun jarenlange ervaringen niet voor niets heeft ingesteld en wat hier is gebeurt is dar toch wel een schoolvoorbeeld van.

Aan het eind van het seizoen zal blijken hoe de vlag erbij hangt qua uitgesproken ambities van DES VR1. Gedurende de rest van het seizoen zullen we een nederlaag o.b.v. gelijkwaardigheid in leeftijdscategorie en klasse uiteraard respecteren. Voor nu laten we wat in Almelo is gebeurd maar even bij de KNVB ‘in de week liggen’.

Complimenten tenslotte (ook nu weer) voor de scheidsrechter van deze wedstrijd. Respect voor de clubman die zich niet liet intimideren door eigen supporters. De strafschoppen waar DES recht op meende te hebben zijn van die ‘hij kan ‘m geven’ momenten. Er is dus ook enigszins begrip voor het niet geven. De strafschop voor Luctor was volkomen terecht.

Wat rest na deze wedstrijd is een katerig gevoel en dat werd ditmaal niet veroorzaakt door de 3e helft.

Deze week gaat DES VR1 de knop omzetten, weer lekker trainen en vol goede moed op naar volgende week zaterdag als de thuiswedstrijd tegen SVZW VR2 op het programma staat, aanvang 12:30 uur.

Pieter Molenaar

Hoofdsponsor:

Sponsorkliks